Македонија има специфична енергија која ја пресликувам на платно

[barba]

Стефан Плескоњиќ слика од своите 3 години. Првите цртежи ги наслика за манастирот во Тетово. Познатите уметници за него предвидуваат блескава иднина во светски рамки... Младиот сликар деновиве прославува 10 години од својата сликарска кариера. За се досега постигнато му благодари на Бога...




Јавноста те запозна како малиот тригодишен талент што создава чудесни ликовни дела. Првите цртежи ги наслика за манастир во Тетово. Како гледаш сега на тој период, со оглед на тоа дека заокружуваш десет години од кариерата. Сонуваше ли дека ќе стигнеш толку далеку?
Никој не може да каже што ќе биде со нас утре или да претпостави што ќе се случува во следните десет години со неговата кариера. Уште помалку одговорите може да ги има едно мало дете. Пред сè, му благодарам на Бога за дарбата што ми ја дари, за плановите што ги има Тој со мене и со сите нас, а се разбира дека тука е и моето семејство, кое ме поддржува во мојата работa.
Твоите дела добиваат позитивни критики. Велиш дека инспирацијата ја пронаоѓаш во делата на нашиот уметник Киро Урдин. Каква е сега вашата комуникација, дали сè уште те советува и може ли да се каже дека тој е твој ментор?
Драго ми е што на моите изложби доаѓале и истакнати уметници и критичари, но за мене секако дека најзначајни, барем за моите почетоци се господин Киро Урдин и господин Борис Петковски – наш истакнат критичар. Тие ми ја дадоа нивната морална поддрша за да продолжам со мојата работа наречена „игра со бои”.



Какви се условите за творење во Македонија. Имаш ли сè што ти е потребно за слободно да се посветиш на уметноста или ти е потребна помош. Дали некој досега ти понудил помош и поддршка?
Гледано од мој аспект во Македонија секако дека постојат услови за создавање уметност. Кога велам услови, не мислам на материјални, кои секако се и повеќе од потребни, пред сè мислам на духовни. Македонија е моја земја, има специфична енергија која јас на единствен начин ја материјализирам во моите дела. Освен поддршка од семејството и од Министерството за култура, среќен сум што годинава и Владата ми додели стипендија за талентирани ученици. Се сретнував и со врвни луѓе од ОН.
Апстракцијата по се изгледа е твоја пасија. Дали конечно се пронајде во овој правец или можеби ќе се насочиш во друга линија?
Уште од почеток некако како да бев предодреден да се пронајдам себе си во овој правец, а еве и до денес, а веќе изминаа десет години од мојот почеток, не верувам дека моите дела ќе ги создавам поинаку. Апстракцијата е мојот свет преку кој јас се изразувам.




Какви се коментарите кога изложуваш надвор од Македонија. Македонската јавност реално многу малку е запознаена за приемот на нашите уметници надвор од границите на земјата?

Нескромно и неблагодарно е јас да зборувам во име на сите наши уметници, затоа што кога станува збор за моите досегашни изложувања надвор од границите на нашата држава, тие секогаш биле медиумски покриени и странската публика со задоволство ги прифаќала и посетувала.


Кажи ни малку повеќе за твоето слободно време. Дали со тек на годините почнуваш да го чувствуваш притисокот на славата?

Многу реално гледам на нештата. Се разбира дека е убаво чувството кога си славен, кога насекаде те препознаваат. Но, едно е сигурно, дека постои разлика во доживувањето на славата. Кога почнав да се занимавам со уметност и да станувам “славен” јас бев многу мал за да го почувствувам притисокот од славата која сама по себе го наметнува и благодарен сум на Бога што и денес јас сум едно сосем нормално дете, веќе тинејџер кој во својот распоред покрај многуте активности својствени за оваа возраст (одење во училиште, курс по англиски, тренирање кошарка, играње на Плеј Статион, излегување со другарите...) пронаоѓање време за духовно празнење - цртање.