раскази

[RaGeAnGeL]

Расказиве претходно беа објавени на друг форум ама јас со дозвола од едно другарче кое таму ги постираше ги ставам и овде зошо мене ми се ептем супер:)
ЦИРКУС ПРИНТИПРАМ - Данил Хармс

Само еден мал, обичен, сосем најобичен расказ.



Не да се фалам, ама кога Волоѓа ме тресна по уво и ми плукна во чело, јас така го дофатив што тоа нема никогаш да го заборави. Дури подоцна го тепав со плинско решо, а со пегла го тепав навечер. Така што не умре веднаш. Тоа не е доказ дека ногата му ја одсеков уште денски. Тогаш сеуште беше жив. А Андрјуша го убив просто по инерција и поради тоа не се чувствувам виновен. Зошто Андрјуша и Јелизавета Антоновна се мотаа околу мене? Немаа тие зошто да скокаат зад врата. Ме обвинуваат поради крвожедност, зборат дека сум пиел крв, ама тоа не е вистина, јас сум лижел крвави локви и дамки, што е природна потреба на човекот да ги уништи трагите на своето, па дури и така ситно, злосторство. А ниту Јелизавета Антоновна не ја силував. Како прво, таа веќе не беше девица, а како второ, имав работа со леш, и таа навистина нема што да се жали. Па што тогаш ако баш била пред породување! Јас дури и детето го извадив. А тоа што воопшто не живееше на овој свет, не е моја вина. Не му ја откинав јас главата, детето едноставно имаше тенок врат. Што се може, не било создадено за овој живот! Вистина е дека со чизма го размачкав нивниот пес по подот. Ама, тоа е навистина цинизам да ме обвинуваат за убиство на пес, кога, да речеме така, веднаш покрај, се уништени три човечки животи. Детето не го сметам. Но добро, во сето тоа, признавам, има определена суровост од моја страна. Ама да се смета за злочин тоа што клекнав и вршев нужда над своите жртви - тоа е веќе, извинете, апсурд.
Извршувањето нужда е веќе природна потреба и спрема тоа никако не може да биде злосторство. Природно, јас го разбирам стравот на својот бранител, но сепак се надевам дека во потполност ќе ме оправдате.